چندی پیش به اتفاق اهل بیت مشغول تناول ناهار بودیم که سروش دستی مان همچون خروس بی محل، آواز برآورد. با بی میلی و اکراه لقمه ایی که در دهان داشتیم را به تاریکی معده مان بخشیدیم و اقدام به پاسخگویی نمودیم. هنوز کلمه "بفرما" را به طور کامل ادا ننموده بودیم که شخصی از آنسوی خطوط پیام، ندا در داد "حلالم کن... من رفتم" و بدون اینکه منتظر پاسخی از سوی ما بماند ارتباط را قطع نمود. هرچه سر مبارکمان را خاراندیم نتوانستیم هویت آن شخص را معلوم نمائیم. نه شماره اش برایمان آشنا بود و نه صدایش تداعی گر سیمایی در ذهن مان بود. با خود گفتیم لابد باز شرک (همان پسر همسایمان) دسیسه ایی چیده است تا ما را محروم النهار نماید بنابراین در دل لعنتی نثار بدخواهان مان نمودیم و مجدداً به سوی کاسه کشک و بادمجان یورش بردیم. هنوز یکی دو لقمه بیشتر نخورده بودیم که باز آن ناشناس تماس حاصل نمود و با تاکید بیشتری طلب حلالیت نمود. این بار امانش ندادیم و پیش از آنکه ارتباط را قطع نماید به وی گفتیم: "مردک خجالت نمی کشی؟... طعام را بر ما حرام نموده ایی آنوقت می گوئی حلالت کنیم؟... اگر یک بار دیگر... " ناگهان حرفمان را قطع نمود و با صدایی شبیه نجوای انسان در حال احتضار گفت: "انگار نشناختی... منم داوود... دیگه منو نمیبینی... میخام خودمو خلاص کنم... حلالم ک...ــُـ... ن" جمله آخرش با چند نفس عمیق همراه شد و دیگر هیچ صدایی نیامد.

داوود، یکی از دوستان دوران جهالت چهار طبقه روزگار می گذراند. اگرچه هنوز نصف النهار مان باقی مانده بود لکن تامل را جایز ندانستیم و بلافاصله شرک را از قضیه آگاه نمودیم و از وی خواستیم مرکبی تیزپای فراهم آورد شاید که بتوانیم جوانی را از ناکام شدن برهانیم. به فاصله دمی و بازدمی شرک موتوری از یکی از همسایگان به عاریت گرفت و ما را بر تَرک خویش نشاند و همچون توفان تورنادو* به پیش راند و در عرض چند دقیقه ما را به منزل دوستمان رساند.

طبق انتظارمان هرچه دق الباب نمودیم کسی در را بر رویمان نگشود بنابراین به کمک یکی از همسایگان پیل پیکر، قفل در را شکاندیم و به جستجوی لاشه دوستمان پرداختیم. پس از اندکی کنکاش سرانجام بدن نیمه جان داوود خان را در حالی که بسته ای قرص استامینوفن نیم خورده در دست چپش بود، پیدا کردیم. از آنجایی که در دوران جوانی اندکی نزد مرحوم پدربزرگ طب سنتی آموخته بودیم، به سرعت وارد عمل شدیم و حدود 3 پیمانه مخلوط آب و نمک به وی خوراندیم و وی را روی تخت نشاندیم و دست و پایش را مالاندیم و منتظر احیا شدنش ماندیم. چند دقیقه بعد داوود خان چند سرفهٔ نمکین نمود و مقدار معتنابهی قرص جویده شده از حلقومش خارج شد و اندک اندک علائم هوشیاری در چهره اش پدیدار گشت. وقتی که جناب دوست قدرت تکلّمش را بدست آورد به اتفاق شرک به استنطاقش پرداختیم و پاپِی اش شدیم تا دلیل انجام عملیات انتحاری اش را برایمان شرح دهد. ابتدا مبلغی ناز و کرشمه تحویل مان داد لکن وقتی سریشیّت* ما را دید لب به سخن گشود و پرده از راز خویش برداشت.

از قرار معلوم جناب داوود خان روزی از گذرگهی می گذشته است که با بانویی که بعدها به "لاله" بودن نامش پی می برد، برخورد می نماید و با همان نگاه اول نرد عشق به وی می بازد و واله و شیدای وی می گردد. آنگونه که خودش می گفت پس از خون دل خوردن های فراوان و التماس کردن های بسیار سرانجام دل لاله بانو نرم گشته و وی را مورد مرحمت خویش قرار داده و به اصطلاح امروزی ها وی را به عنوان "بی اف" خویش می پذیرد. ظاهراً رابطه شان به حدی عمق پیدا می کند که حتی برای طفولات آینده شان نیز نام و نشان انتخاب می نمایند. در چنین شرایطی ناگهان دوست مفلوک ما خبردار می شود که لاله بانو عشق پیشین را به فراموشی سپرده و "بی افی" دیگر اختیار کرده است و با شخص دیگری دل و قلوه رد و بدل می کند. جناب داوود خان به هر دری می زند تا شاید بتواند رقیب تازه نفس را از میدان بدر کند و جایگاه از دست رفته را بازیابد لکن ناکام می ماند بنابراین تصمیم می گیرد تا اوتانازی* نماید و خود را داوطلبانه تسلیم ملک الموت کند که خوشبخانه با اقدام سریع ما این امر به حقیقت نپیوست.

چنان وصفی از حسن روی و خلق و خوی آن بانو نمود که قند در دلمان آب شد و آب از دهانمان جاری گشت. بسیار مشتاق گشتیم تا جمال بی مثال چنان لُعبَتی را رویت نمائیم بنابراین "ببینیمش شاید بشناسیمش" را بهانه کردیم و دوستمان را تشویق نمودیم تا اگر تصویری از آن بانو دارد به ما نیز بنمایاند. دوست بینوای ما نیز بدون هیچگونه مخالفت و ممانعتی درخواستمان را پذیرفت و از درون جیب چپ شلوارش، یک قطعه عکس 4×3 بیرون آورد و آن را بوئید و بوسید و بر دیدگان مالید و با احتیاطی مادرانه آن را به ما تحویل داد.

از سوراخ هایی که در بالا و پایین تصویر وجود داشت و نیز مهری که نصف صورت آن بانو را می پوشاند، دستگیرمان شد که آن عکس سابقاً بر روی کارت دانشجویی لاله بانو الصاق بوده است. انتظار داشتیم چشمانمان به جمال پریچهری روشن شود لکن به واقع "به هر جزیی ز حسن او قصوری" بود و به قول شرک "تحفه ایی نبود". با دیده ملامت دوستمان را نگریستیم که جان شیرین را به چه بهایی می خواستی بفروشی؟ مگر این بانو چه دارد که بی وفایی اش خاطر تو را چنین حزین کرده است؟

داوود خان که گویا ملتفت منظورمان شده بود برآشفت و با لحنی ملامتگرانه ما را به ظاهر بینی و جمال پرستی متهم کرد و گفت: "تو مو بینی و من پیچش مو... تو ابرو من اشارت های ابرو". و اظهار داشت که جانش به جان لاله بانو بسته است و گلستان زندگی اش بی لاله، گورستان خواهد شد و کذا و کذا.

 به اتفاق شرک اندر مذمّت و نکوهش لاله بانو و رفتارش سخن ها فرسائیدم و از بی سرانجامی چنین عشق هایی حکایتها نقل نمودیم و وی را تشویق کردیم تا خاطر لاله بانو را از خاطره بزداید. حتی به وی وعده دادیم اگر دل از آن بانو بشوید ما خودمان آستین های مان را بالا زده و یک بانوی "مو وزوز" و "چشمک زن" مناسب برایش مهیا می نمائیم لکن هیچ به خرجش نرفت و همچنان بر کلام خویش استوار بود و جز لاله، سخنی بر زبان نمی راند.

از شواهد و قرائن پیدا بود که دوستمان چنان عاشق شده بود که هیچ مامایی را یارای فارغ کردن وی نبود بنابراین از ملامت و مذمت وی دست کشیدیم و شرک را به گوشه ایی فراخواندیم تا چاره ایی بیاندیشیم بلکه بتوانیم آب رفته را به جوی بازگردانیم. پیشنهاد ما این بود که خودمان دسته گلی ابتیاع نموده، به سراغ لاله بانو رفته، مخ وی را به کار گرفته، دلش را بدست آورده و مجدداً دستش را در دست داوود خان بگذاریم لکن شرک عقیده داشت بهترین راه حل برای این مشکل، از سر راه برداشتن رقیب عشقی جناب داوود خان بود. اگرچه "همواره حق با خودمان است" لکن در این مورد خاص صلاح را در حرف شنوی از شرک دیدیم به هر روی ایشان ید طولایی در مخ زنی و امورات مربوط به لهو و لعب دارند و به قول یکی دوستان کوچه نشین "یکی دو مخ بیشتر از ما تلیت کرده است" بنابراین رای وی را پذیرا شدیم و به چانه زنی در مورد جزئیات پرداختیم.

شرک که "معمر قذافی" را الگوی خود می داند، پیشنهاد داد به اتفاق تنی چند از عزیزان اراذل و اوباش به سراغ رقیب داوود خان رفته و آن بینوا را چنان مشت و مال دهیم که دیگر حتی جرات ننماید نام گل خرزهره را نیز بر زبان بیاورد چه رسد به اینکه دم از عشق لاله بانو بزند. اگرچه نظریه بسیار خوبی بود لکن صلاح دیدیم ابتدا از راه دیپلماسی و مذاکره وارد شویم و اگر به نتیجه نرسیدیم گزینه های دیگر را بیازمائیم.

داوود خان را به حضور طلبیدیم و به اختصار نقشه خویش را به اطلاع وی رساندیم و پس از اینکه نام و نشان آن سارق عشق را از وی جویا شدیم وی را به همسایه شان سپردیم و خود راهی خانه رقیب شدیم. پس از اینکه به نزدیکی محل سکونت آن بی مروت رسیدیم از شرک خواستیم تا با چند تن از عزیزان گردن کلفت محله مان تماس حاصل نماید و آنها را در حال آماده باش نگه دارد که اگر احیاناً مذاکرات بی نتیجه ماند، بلافاصله گزینه دوم را به اجرا در آوریم. اگرچه شرک اصرار فراوان داشت که خودش نیز در مذاکرات شرکت داشته باشد لکن بنا به شرایط پُلتیکی مصلحت در آن دیدیم که شرک خود را در پشت درختی استتار نماید و ما به تنهایی وارد مذاکره شویم.

خوشبختانه جناب رقیب در منزل حضور داشت و بدون هیچ چون و چرایی در بر ما گشود و ما را به حضور پذیرفت. پس از چند دقیقه مقدمه چینی به سراغ اصل مطلب رفتیم و از وی خواستیم تا پای در کفش دوستمان ننماید و عطای لاله بانو را به لقایش بخشیده و دل از یاد وی بشوید و دست از دامنش برکشد. بر خلاف انتظارمان با سکوت تمام به سخنانمان گوش داد و پس از اینکه بیاناتمان به پایان رسید دست در جیبش نمود و تصویری مشابه آنچه داوود خان به ما نشان داده بود را در دستمان گذارد و گفت: "دیروز با یکی از فامیلاش نامزد کرد. تنها چیزی که ازش دارم همین عکسه که می بخشمش به دوست شما".

============================

* توفان تورنادو: نوعی گردباد بسیار پر قدرت و مخرب

* سریشیّت: اسم مصدر برای صفت سریش

* اوتانازی (Euthanasia): در زبان لاتین به معنی «مرگ خوب» است. اوتانازی در اصطلاح، شرایطی است که در آن، شخص چنان درد و رنجی را متحمل می شود که مشتاقانه مرگ را خواستار می شود.